سرطان مری پس از سرطان معده دومین و سومین سرطان شایع به ترتیب در مردان و زنان ایرانی است. تخمین زده می شود که هر سال نزدیک به 5800 نفر ایرانی در اثر سرطان مری فوت می کنند. در ایران هنور سرطان نوع SCC بیش از 90 درصد سرطانهای معده را تشکیل می دهد ولی سرطان انتهای مری نوع آدنوکارسینوما به تدریج در حال افزایش است.میزان بروز (ASR) سرطان مری در منطقه شمال شرق استان گلستان ایران در 35 سال پیش 100 درصد هزار نفر در مردان و زنان گزارش گردیده ولیکن بر اساس مطالعات جدید میزان بروز (ASR) سرطان مری نوع SCC (Squamous cell carcinoma) طی 35 سال گذشته به کمتر از نصف کاهش یافته است. این کاهش پس از بهبود چشمگیر در وضعیت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی منطقه رخ داده است. میزان بروز (ASR) سرطان مری نوع SCC در منطقه جنوب کشور و استان کرمان 3 در مردان و 2 در زنان بود، که کمتر از یک دهم میزان بروز استان گلستان است. علل بروز بالای سرطان مری در شمال شرق ایران در مطالعات متعدد در سه دهه گذشته و به خصوص طی ده سال اخیر مورد بررسی دقیق قرار گرفته است. مهمترین عوامل موثر در ایجاد این سرطان عدم مصرف کافی میوه جات و سبزیجات، مصرف چای داغ، مصرف تریاک و مشتقات آن همراه با دخانیات، عفونت هلیکوباکترپیلوری در معده، مصرف آب آشامیدنی غیربهداشتی و فقر و تنگدستی برآورد شده است. همچنین وجود نوعی استعداد ژنتیک در بین جمعیت ساکن در شمال شرق ایران به عنوان یکی از علل شیوع بالا مطرح می باشد. مهمترین مواد سرطان زا (Mutagen) نیز عبارتند از هیدروکربورهای آروماتیک حلقوی (PAH) و ترکیبات نیتروزآمین (Nitrosamine-N) که به روشهای گوناگون به مری می رسند. برای طراحی برنامه پیشگیری اولیه و ثانویه این بیماری مطالعات و پژوهش های متعدد و وسیعی هم اکنون در منطقه شمال شرق ایران با تشکیل یک کوهورت پنجاه هزارنفری با پیگیری ده ساله در دست انجام است. پیش بینی می شود بر اساس شواهد علمی و متقن حاصل از این مطالعه آینده نگر (prospective) بتوان برنامه های پیشگیری موثر و قابل انجام در این منطقه را طراحی نمود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: میزان بروز سرطان مری در شمال ایران بالا است از این رو بررسی همه جانبه سرطان مری در مناطق مختلف کشور می تواند اطلاعاتی را فراهم کند تا امکان برنامه ریزی مبتنی بر شواهد و بالطبع کاهش هزینه برای فرد و جامعه، اثربخشی مناسب تری را برای هر منطقه فراهم نماید.هدف از این مطالعه بررسی سرطان مری طی یک دوره 8 ساله در بابل بوده است.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی روی بیمارانی که طی سال های 1384تا 1392 در بیمارستان شهید بهشتی شهرستان بابل تحت آندوسکوپی فوقانی قرار گرفتند، انجام شد. اطلاعات جمعیتی، آندوسکوپی و پاتولوژی با استفاده از نرم افزار آماری SPSSV16 و آزمون هایT-Test  وchi-square  مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: از 8963 بیماری که آندوسکوپی شدند و اطلاعات آن ها به طور کامل ثبت شده بود، 148 مورد سرطان مری داشتند که شامل 92 (61.75 درصد) مرد و 56 (37.8 درصد) زن بودند. میانگین سنی این بیماران 11.6±71 سال با حداقل 38 سال و حداکثر 91 سال بود. 10 نفر (14.8 درصد) مبتلا به آدنوکارسینومای مری بودند و 138 نفر (85.2 درصد) اسکواموس سل کارسینوما داشتند. درگیری تومور در بخش فوقانی 31.6 درصد، در میانی 19.6 درصد و در بخش تحتانی 43 درصد بوده است.استنتاج: بر اساس نتایج به دست آمده دیسفاژی شایع ترین علامت سرطان مری و از نظر آناتومیکال، سرطان مری در قسمت تحتانی مری از شیوع بالایی برخوردار بود. جنسیت در بروز بیماری دخالتی نداشت و نسبت ابتلای مرد به زن تقریبا برابر بود. در زمینه مصرف سیگار و اپیوم با سرطان مری ارتباطی مشاهده نشد که نیازمند مطالعه ای جامع می باشد.

مقدمه: سرطان مری توموری مهاجم است که پیش آگهی بدی دارد.متاسفانه این تومور بدخیم در شمال ایران بویژه در کرانه های دریای خزر شیوع قابل توجهی دارد و از علل عمده مرگ و میر ناشی از سرطان است.انجام عمل جراحی موثرترین روش درمان قطعی و نیز یکی از راه های تسکین در این بیماران است. روش معمول ازوفاگتومی ترانس هیاتال است که با موربیدیته و مرگو میر کمی همراه است هدف: از این بررسی نشان دادن مشخصات بالینی، آسیب شناختی، عوارض و بقا به دنبال ترانس هیاتال ازوفاگوتومی.مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی از ابتدای سال 1372 تا نیمه اول 1383 در بیمارستان رازی رشت بر پرونده 162 بیمار انجام شد. بیماران از نظر سن، جنس، درجه دیسفاژی، مرحله ( (stageبیماری، عوارض پس از عمل، مرگ ومیر، مرحله سرطان و میزان بقا بررسی شدهاند. داده های فوق با نرم افزارEPI-6 پردازش شد.نتایج: 102 نفر (70%) مرد و60 نفر (30%) زن بودند. میانگین سنی بیماران 57 سال بود. 29% شهری و 71% روستایی بودند. دیسفاژی شایع ترین علامت در آنها بود (100%). شایعترین محل تومور در ثلث تحتانی (56%) و ناحیه کاردیا (22%) بود. به علت بازشدن پلور، در (47.1%) بیماران نیاز به گذاشتن لوله توراکوستومی بعداز عمل و به علت آسیب طحال اسپلنکتومی در 9.8% پیش آمد و آسیب عصب رکورنت حنجرهای در 4% بیماران دیده شد.18.4% بیماران نیاز به تهویه مکانیکی پیدا کردند پنومونی مدیاستینیت و شیلوتوراکس بترتیب در 10، 2 و 2% آنها مشاهده شد. 13% نشت از محل آناستوموز در گردن داشتند. 83.81% در مدت دو هفته پس از جراحی مرخص شدند (4±9.94 روز). مرگ و میر بیمارستانی پس از جراحی در14% بیماران رخ داد.بقا 1، 2، 3، 4 و 5 ساله به ترتیب 80، 50، 40، 30،  و 20% بود.نتیجه گیری: در بررسی ما بروز عوارض و میزان مرگ ومیر با نتایج مطالعات قبلی تفاوت بارزی نداشت و ا زسوی دیگر در مقایسه با انجام روش ترانس توراسیک که در برخی مراکز توصیه می شود عوارض بیشتری هم به دنبال نداشته است. بنابراین پیشنهاد می شود تا ازوفاژکتومی ترانس هیاتال با انتخاب مناسب بیماران به عنوان روش ترجیحی در درمان قطعی و تسکینی سرطان ثلث تحتا نی مری مد نظر قرار گیرد.

زمینه و اهدف: سرطان مری یکی از سرطانهای شایع در کشور ایران است که از نظر اتیولوژی علل متفاوتی برای آن ذکر شده اند؛ از جمله، دخالت عوامل ژنتیکی و آنتی ژنهای لکوسیتی انسان را در بروز آن موثر دانسته اند.روش بررسی: در این مطالعه، 100 بیمار مبتلا به سرطان شناخته شده مری مورد بررسی قرار گرفتند از نظر ارتباط HLA با انواع پاتولوژیک و محل گرفتاری تومور مطالعه شدند.یافته ها: ارتباط مشخصی بین اسکواموس سل کارسینومای مری با (P=0.02) HLA A24 و (P=0.001) HLA B14 دیده شد. از نظر محل گرفتاری توسط تومور نیز HLA A24 در هر سه ثلث فوقانی، میانی و تحتانی ارزش معنی داری داشت.نتیجه گیری: با توجه به ارتباط واضح بین اسکواموس سل کارسینومای مری با HLA A24 و HLA B14، بهتر است مطالعات مشابه در استانهای دیگر نیز انجام شوند و در صورت وجود ارتباط مشابه، در مورد امکان پیشگیری در افراد دارای HLA A24 بررسیهای بیشتری به عمل می آید.

سابقه و هدف: نواحی شمالی ایران از بروز بالای سرطان مری برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی اپیدمیولوژیک بیماران سرطان مری در جمعیت تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی مازندران انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، پرونده های 170 نفر از بیماران بالای 18 سال مراجعه کننده به کلینیک فوق تخصصی انکولوژی طوبی طی سال های 1393 تا 1395 بازخوانی و کلیه اطلاعات شامل سن، جنس، شغل، وضعیت تاهل، میزان تحصیلات و یافته های بالینی و پاتولوژیکی بیماران پس از جمع آوری، وارد نرم افزار SPSS ورژن 22 شد. بررسی آماری با استفاده از آزمون های آماری Chi-square و Fisher’, s exact انجام گرفت. یافته ها: در بین افراد مبتلا با میانگین سنی 12 ±,68/2 سال بیش ترین فراوانی، مربوط به گروه سنی 70 تا 79 سال بود. 53/5 درصد مبتلایان مرد بودند. 94/1 درصد بیماران dysphagia داشتند. فراوانی (SCC) Squamous cell carcinoma با افزایش سن، افزایش داشت. هم چنین بیش ترین و کم ترین موارد متاستاز به ترتیب مربوط به بخش میانی و فوقانی مری بود. استنتاج: سرطان مری در سنین بالا شایع بوده و احتمالا سن عامل تاثیرگذار در وقوع آن بوده است.

مقدمه: سرطان مری یکی از مرگبارترین سرطانهای انسانی محسوب می شود و افزایش شیوع و میزان بروز نوع آدنوکارسینومای آن بیش از هر نوع سرطان دیگری است. این بیماری اغلب، مستلزم برداشتن مری و بازسازی آن توسط بخش دیگری از دستگاه گوارش می‎باشد که در حال حاضر عمدتا از معده استفاده می‎کنند. علیرغم ویژگیهای استفاده از کولون برای جایگزینی مری، هنوز بعضی از صاحبنظران در شرایط مشابه آن را به روش استفاده از معده ترجیح می‏دهند. البته قضاوتهای مختلفی که تاکنون در مورد مسایل مختلف این دو روش صورت گرفته، عمدتا به صورت کیفی و بدون تجزیه و تحلیل و فقط با دادن ارزش به تعدادی از مسایل این دو روش بوده که در واقع ارزشیابی واقعی را مشکل نموده است. با توجه به این که در مرکز آموزشی درمانی توحید سنندج از هر دو روش جهت بازسازی مری استفاده شده است، تجربیات و اطلاعات کمی و کیفی در دسترس آنها مورد تجزیه و تحلیل و مقایسه قرار گرفتند. مواد و روشها: اطلاعات مربوط به جراحیهای مری انجام شده در این مرکز در خلال 14 سال گذشته با رجوع به پرونده های بیماران سرپایی و بستری شده در بیمارستان و همچنین بیماران در حال حیات و در دسترس در فرم طراحی شده وارد گردید. اطلاعات مزبور در سه گروه قبل، حین و بعد از عمل طبقه‏بندی و عوامل موجود در گروهها تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: 52 بیمار (26 مرد و 26 زن) در مرحله دیسفاژی شدید (حین بلع مایعات) مبتلا به سرطان مری تحت جراحی قرار گرفته بودند که مری آنها در 39 نفر (75%) با استفاده از معده روش مک گان، در 3 نفر (6%) با استفاده از معده با روش EEPT و 10 نفر (19%) با استفاده از جایگزینی کولون با روش دیویداسکاینر بازسازی شده بود. در روش استفاده از معده در 10% بیماران ایجاد فیستول گردنی، در 11% تنگی محل آناستوموز در گردن و در مراحل بعد از ترخیص از بیمارستان با فواصل مختلف در 5/4% رشد مجدد تومور در محل آناستوموز گردن، در 31% مشکل رفلاکس، در 26% مشکلات تنفسی، در 55% احساس ناراحتی و سنگینی در ناحیه سینه، در 85% نیاز به وعده‏های غذایی بیشتر با حجم کم و در 55% رضایت نسبی از عمل جراحی وجود داشت. افزایش وزن متوسط بیماران 5 ـ3 ماه بعد از عمل حدود 2 kg بود. در روش استفاده از جایگزینی کولون در 12% موارد مشکل رفلاکس، در 25% مشکلات تنفسی و در80% موارد رضایت نسبی بیمار از عمل جراحی وجود داشت. تومور در محل آناستوموز گردن رشد مجدد نداشت و نیاز به افزایش دفعات تغذیه با حجم کم نبود. افزایش وزن متوسط این گروه در همان فاصله زمانی 5 ـ3 ماه بعد از عمل4-5 kg  بود.نتیجه‏گیری: عمل جراحی و انجام مسایل مربوط به آن در روش استفاده از معده در بازسازی مری آسان تر، و برای ایجاد کیفیت بهتر زندگی بیمار در باقیمانده عمر که در واقع هدف اصلی انجام جراحی است، استفاده از کولون مناسب تر است؛ لذا توصیه این مطالعه، دادن بهای لازم به جایگزینی با کولون چه در عمل و چه در آموزش است زیرا بی تجربگی و تمایل جراحان به استفاده از این روش ممکن است بیمارانی را که نیاز قطعی و حتمی به این شیوه داشته باشند، تحت عنوان «غیرقابل عمل بودن» از کمک و مزایای جراحی محروم نماید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.